Wychowania fizycznego| wf |
 |
 |
 |
|
Poniżej znajdziecie opis i sposoby wykonania prób oraz narzędzia informatyczne przydatne przy ich przeprowadzaniu. Do niektórych testów dołączone są wyniki i punktacje. Proszę pamiętać, że podane normy nie zawsze będą idealne dla Twoich uczniów, ponieważ uwzględniają one określone populacje, dlatego też należy traktować je orientacyjnie. W ocenianiu zdolności koordynacyjno - kondycyjnych bierzemy pod uwagę przede wszystkim postęp ucznia w usprawnianiu. Tworzenie lekkoatletycznych przeliczników (tabel) punktowych Uniwersalny program do przeliczania wyników na punkty
Międzynarodowy Test Sprawności Fizycznej Europejski Test Sprawności Fizycznej - Eurofit Nr próby: 1 Czynnik: Równowaga ogólna. Utrzymanie równowagi stojąc na jednej nodze na belce. Badany staje stopą na belce wzdłuż jej osi podłużnej, chwyta za stopę nogi wolnej ugiętej w kolanie, drugą ręką opiera się o nauczyciela. Próba zaczyna się /włączenie czasomierza/, gdy badany przestanie korzystać z pomocy nauczyciela i trwa do momentu utraty równowagi, np. puszczenie trzymanej stopy lub dotknięcie podłogi jakąś częścią ciała /zatrzymanie czasomierza/. Po każdym upadku badany ponownie przyjmuje pozycję wyjściową /sam lub z pomocą/. Maksymalna ilość podejść - 15 w ciągu pierwszych 30 sekund. Liczba prób potrzebna do utrzymania równowagi w staniu na belce przez pełną minutę lub największa długość ustania przy 5 próbach w sekundach. Belka o wymiarach: długość 50 cm, wysokość 4 cm, szerokość 3 cm, pokryta materiałem o grubości nie większej niż 5 mm. Dwie podpórki zapewniające stabilność o wymiarach: długość 15 cm szerokość 2 cm. Nr próby: 2 Czynnik: Szybkość ruchów ręki. Szybkie dotykanie naprzemian dwóch odpowiednio rozstawionych krążków wybraną /sprawniejszą/ ręką. Badany staje przed stołem w lekkim rozkroku, kładąc rękę mniej sprawną na prostokątnej płytce; rękę sprawniejszą trzeba ułożyć skrzyżnie na przeciwległym krążku, po czym należy możliwie szybko dotykać raz jednego, raz drugiego krążka, dotykając je za każdym razem; badany wykonuje łącznie 50 ruchów, czyli każdy z krążków dotyka 25 razy. Z dwóch prób odnotowany jest rezultat lepszy, decyduje czas potrzebny do dotknięcia każdego krążka 25 razy, mierzony z dokładnością do 0,1 sekundy. Stół z regulowaną wysokością (lub gimnastyczna skrzynia), dwa gumowe krążki o średnicy 20 cm poziomo przymocowane do stołu, których środki oddalone są od siebie o 80 cm, płytka prostokątna o wymiarach 10x20 cm umieszczona pośrodku między nimi, czasomierz. Nr próby: 3 Czynnik: Gibkość. W pozycji siedzącej sięganie rękami w przód tak daleko, jak to możliwe. Badany w siadzie prostym sięga rękoma w przód jak najdalej przesuwając linijkę po powierzchni skrzyni, na której jest uprzednio przygotowana skala. Z dwóch prób zapisywany jest lepszy rezultat; jeśli badany sięgną 10cm poza palce stóp uzyskuje wynik 60 /50+10/ lub zapis tylko 10 Skrzynia o długości 40cm, szerokość 45cm, wysokość 35cm, wyskalowany blat skrzyni o długości 65cm wystaje na odległość 25cm ponad boczną ściankę wyznaczającą szerokość skrzyni i przeznaczoną do oparcia stóp, blat skrzyni zamocowany jest w ten sposób, że wyrysowana na nim podziałka wskazuje wielkość 50 w miejscu zetknięcia się stóp z powierzchnią skrzyni, linijka długości około 30 cm umieszczona luźno na powierzchni skrzyni prostopadle do jej osi podłużnej służąca do przesuwania rękoma w czasie wykonywania skłonu w przód. Nr próby: 4 Czynnik: Siła eksplozywna. Skok na odległość z pozycji stojącej. Badany staje w niewielkim rozkroku ze stopami ustawionymi przed linią startową, ugina kolana przenosząc równocześnie ramiona dołem w tył, a następnie wykonuje zamach rękoma w przód i odbijając się mocno nogami od podłoża wykonuje skok jak potrafi najdalej, lądowanie następuje na obydwie stopy z utrzymaniem postawy pionowej, próbę wykonuje się dwa razy. Z dwóch skoków mierzonych do najbliższego śladu pozostawionego przez piętę badanego ustalamy najdłuższy z dokładnością do 1cm. Taśma miernicza, twarde podłoże i dwa połączone wzdłuż materace gimnastyczne. Nr próby: 5 Czynnik: Siła statyczna. Zaciskanie ręki z maksymalną siłą na dynamometrze. Badany stoi w małym rozkroku, dynamometr ściśle przylega do palców dłoni, ramię opuszczone wzdłuż tułowia tak, by ręka nie dotykała ciała; ścisk dynamometru krótki z maksymalną siłą, drugie ramie opuszczone swobodnie. Z dwóch prób ręką silniejszą zapis wyniku lepszego z dokładnością do 1kg. Sprawdzone dynamometry -dla dzieci do 30kg, -dla młodzieży do 90kg. Nr próby: 6 Czynnik: Siła tułowia /wytrzymałość mięśni brzucha/. Maksymalna liczba siadów z leżenia tyłem w ciągu 30 sekund. W siadzie nogi ugięte w stawach kolanowych pod kątem 90 stopni,, stopy rozstawione na szerokość około 30cm, ręce splecione na karku, partner w klęku między stopami leżącego przyciska je do materaca; na sygnał badany z siadu przechodzi do leżenia tyłem dotykając rękoma materaca i powraca do pozycji siedzącej z łokciami do przodu tak, aby dotknąć nimi kolan. Liczba poprawnie wykonanych siadów z leżenia w czasie 30 sekund Czasomierz, materac, partner. Nr próby: 7 Czynnik: Siła funkcjonalna /wytrzymałość mięśniowa ramion i barków/. Wytrzymanie zwisu o ramionach ugiętych na drążku. Badany staje na taborecie i chwyta drążek nachwytem tak, aby ramiona były ugięte w stawach łokciowych, a broda znajdowała się nad drążkiem nie dotykając go w trakcie próby. Czas zwisu w sekundach od chwili usunięcia stóp z taboretu do momentu, gdy oczy badanego znajdą się poniżej drążka Drążek poziomy umocowany na takiej wysokości, by najwyższy z badanych mógł wykonać pełny zwis, materac, czasomierz, taboret. Nr próby: 8 Czynnik: : Szybkość biegowa, zwinność. Bieg wahadłowy 10x5m z maksymalną szybkością i zmianami kierunku. Badany na sygnał "start" biegnie jak najszybciej do drugiej linii odległej o 5m i wraca przekraczając obydwie linie stopami; odległość tą pokonuje 10 razy. Czas potrzebny do pokonania pełnych 10 odcinków z dokładnością do 0,1 sekundy. Czysta podłoga, czasomierz, taśma miernicza, kreda, 4 gumowe stożki ustawione w odległości 120cm po dwa na każdej z dwóch linii oddalonych od siebie o 5m. Nr próby: 9 Czynnik: Wytrzymałość krążeniowo-oddechowa. Wytrzymałościowy bieg wahadłowy. Test sprawności krążeniowo-oddechowej rozpoczynający się krokiem marszowym, a kończący szybkim biegiem (w trakcie którego badani zmieniają kierunek), poruszają się między dwoma odległymi o 20m liniami, zgodnie z szybkością dyktowaną przez sygnał dźwiękowy z narastającą częstotliwością; etap, na którym badany odpada jest wskaźnikiem jego wytrzymałości krążeniowo-oddechowej. Badany porusza się wzdłuż 20-metrowego odcinka tam i z powrotem, szybkość poruszania kontrolowana jest za pomocą rytmicznych dźwięków z magnetofonu, badany porusza się tak, aby w momencie usłyszenia sygnału znajdował się przy jednym lub drugim końcu 20-metrowego odcinka (wystarczająca jest dokładność do jednego lub dwóch metrów ); dotyka stopą linii na końcu odcinka, zawraca i biegnie w przeciwnym kierunku; początkowo prędkość jest mała lecz stopniowo rośnie z każdą minutą; celem badanego jest jak najdłuższe utrzymanie ustalonego rytmu podawanego z magnetofonu; zatrzymuje się, gdy nie może dłużej utrzymać ustalonego rytmu lub czuje się niezdolny do zakończenia kolejnego jednominutowego okresu. Ostatni zakończony etap po zatrzymaniu się badanego ilości odcinków i czas trwania ostatniego etapu. Sala gimnastyczna lub przestrzeń wystarczająco duża aby wyznaczyć dystans 20-metrowy, magnetofon, taśma z zapisem przebiegu próby.Test Chromińskiego
Indeks Sprawności Fizycznej Zuchory Skoczność - Skok w dal z miejsca. Odległość mierzy skaczący własnymi stopami. (wynik zaokrągla się do "całej stopy") Siła ramion - Zwis na drążku (może być np. gałąź). Wykonywanie ćwiczeń o narastającym stopniu trudnośi (patrz tabela). Gibkość - Stanie w pozycji na baczność. Wykonanie ciągłym powolnym ruchem skłonu tułowia w przód bez zginania nóg w kolanach. Siła mięśni brzucha - Leżenie tyłem, uniesienie NN tuż nad podłożem. Wykonywanie jak najdłużej ćwiczenia - "nożyce poprzeczne". Wytrzymałość - Bieg ciągły - dwa warianty przeprowadzenia próby: bieg w miejscu w tempie około 120 kroków na minutę - mierzymy czas biegu, bieg na odległość - mierzymy przebiegnięty dystans. Punktacja w poszczególnych próbach.
Próba Harwardzka
(Ww - wskaźnik wydolności)
Zasady publikacji Regulamin Kontakt Copyright © 2002 - 2007 by Wojtek Ulatowski Portal nauczycieli wychowania fizycznego wychowaniefizyczne.pl jest prawnie zarejestrowanym czasopismem wpisanym do Sądowego Rejestru Dzienników i Czasopism pod numerem 954 window.google_render_ad();
Test Coopera - bieg 12 min.
Normy dla chłopców
Normy dla diewcząt
Nowożytne igrzyska olimpijskie. Geneza nowożytnego olimpizmu. Ruch ten wiąże się z nazwiskiem Pierre de Coubertina. Powszechnie podkreśla się, że to właśnie on był twórcą idei nowożytnego olimpizmu, a jego indywidualność i wysiłek zadecydowały o odrodzeniu się starożytnych igrzysk olimpijskich.Od połowy XIX w. nastąpił szybki rozwój różnorodnych form zorganizowanej sprawności fizycznej w postaci zrzeszeń i klubów sportowych. Poszczególne kraje pokrywały się coraz bardziej siecią związków sportowych, co sprzyjało rodzeniu się prób unifikacji ich założeń i statutów, ujednolicenia przepisów gier i zasad współzawodniczenia oraz organizowania spotkań sportowych i porozumień organizacyjnych. Współzawodnictwo sportowe, rozgrywki i zawody międzyklubowe stawały się coraz bardziej powszechne, ściągały liczne rzesze sympatyków i zwolenników sportu. Stawały się coraz bardziej widoczne w życiu społecznym poszczególnych państw, a prężność organizacyjna klubów i zrzeszeń sportowych przekraczała granice miast, regionów i krajów; poszukiwała dla siebie wyrazu również w kontaktach międzynarodowych. Można zatem powiedzieć, iż w końcu XIX w. rozwój wychowania fizycznego i sportu osiągnął poziom, w którym powszechna i międzynarodowa współpraca działaczy sportowych wymuszała stworzenie stosownej platformy porozumienia i współpracy oraz nadania jej odpowiednich ram organizacyjnych. Tego dzieła dokonał Pierre de Coubertin i to w formie niezwykle atrakcyjnej, bo przez próbę nawiązania do wciąż żywej tradycji igrzysk olimpijskich w starożytności.Pierre de Coubertin (1863-1937) pochodził ze starej arystokratycznej rodziny francuskiej. Odebrał bardzo staranne wykształcenie. Studiował w Sorbonie archeologię. Napisał pracę dyplomową „O twórczej funkcji człowieka”. Po studiach zrezygnował z kariery wojskowej (ze względu na słabą konstytucję fizyczną) i z pracy w służbie dyplomatycznej. Rozwijał swoje zainteresowania sztuką, zwłaszcza antyczną, ale szczególnie pasjonowały go aktualne problemy życia społecznego, zwłaszcza sprawy wychowania i reformy systemu szkolnego, które ciągle, jego zdaniem, nie było dostosowane do potrzeb rozwojowych życia i kultury. Z uwagą śledził dyskusję nad tymi problemami i sam nie szczędził uwag krytycznych pod adresem całego francuskiego systemu oświaty i wychowania. Za główną jego bolączkę uważał encyklopedyzm, przeładowanie programu faktami mało znaczacymi, przeciążenie młodzieży, brak ładu w formalnej strukturze oświaty i szkolnictwa oraz brak wyraźnej syntetycznej koncepcji programowej. Koncentrując swoją uwagę głównie na szkole średniej, której program – zdaniem de Coubertina - przeładowany był wiadomościami bezużytecznymi, werbalnymi, opartymi na metodzie pamięciowej co powodowało, że charakteryzował ją schematyzm, nuda i jednostronna dbałość o rozwój intelektu, postulował nasycenie jej działalności sztuką i wychowaniem estetycznym.Jednakże nie te problemy stały się głównym obszarem jego działalności reformatorskiej, ale zagadnienie aktywności ruchowej. Zmiana ta dokonała się pod wpływem zapoznania się z wynikami reformy gier ruchowych przeprowadzonej przez Thomasa Arnolda, z którą zapoznał się osobiście w czasie podróży do Anglii w 1883 r.. Sprawami oświaty i wychowania fizycznego interesował się także w czasie podróży do Stanów Zjednoczonych. W konsekwencji, po powrocie do kraju wszedł w 1888 r. Coubertin do komitetu, który pod przewodnictwem Julesa Simona walczył o uznanie ćwiczeń fizycznych w programie szkolnego wychowania, a kiedy w Grecji zawiązał się komitet stawiający sobie za cel wznowienie igrzysk olimpijskich, włączył się do jego prac. Podejmuje studia nad igrzyskami starożytnymi. Wyjeżdża do Grecji, zwiedza Olimpię i ruiny zachowanych budowli. Swoje refleksje opisuje we Wspomnieniach olimpijskich, a w prywatnych rozmowach w środowiskach pedagogów i działaczy wychowania fizycznego rzuca myśl zorganizowania miedzynarodowych spotkań na wzór starożytnych igrzysk.W listopadzie 1892 r. nadarzyła się okazja upublicznienia owej idei. W czasie konferencji Unii Towarzystw Sportowych we Francji (Union des Sociétés Françaises de Sports Athlétiques), jaka osbywała się w Sorbonie zapoznaje słuchaczy z myślą wskrzeszenia igrzysk olimpijskich i zapowiada podjęcie w tym zakresie stosownych starań. Wbrew oczekiwaniem, jego wystąpienie zostało przyjęte dosyć obojętnie, niemniej członkowie Unii w roku następnym (1893) powołali komisję ds. przygotowania kongresu sportowego, na którym miano podjąć odpowiednie decyzje.W skład komisji weszli: P. de Coubrrtin, jako przedstawiciel kongresu na kontynent europejski, C. Herbert, sekretarz Amatorskiego Zrzeszenia Atletycznego na terenie Brytyjskiego Imperium oraz W. M. Sloane, profesor uniwersytetu w Princeton (USA), sekretarz takiego zrzeszenia w Ameryce. Komisja odbyła dwie narady (w New Yorku - 1893, i w Londynie – 1894) i postanowiła zwołać w dniach 16-24 czerwca 1894 r. Międzynarodowy Kongres Sportowy do Paryża. W skierowanym do zrzeszeń i działaczy sportowych wszystkich krajów zaproszeniu do udziału w Kongresie, sformułowano dwa jego cele: przede wszystkim utrzymać szlachetny i rycerski charakter walk sportowych, aby w nowoczesnym wychowaniu mogły one pełnić tę wielką rolę, którą im przeznaczyli starożytni mistrzowie, bo niedoskonałość ludzka stwarza znowu niebezpieczeństwo przekształcenia opimpijskich zawodników w gladiatorów cyrkowych, a zatem idzie o wybór miedzy dwoma nie dającymi się pogodzić formami sportu.Na Kongresie tym przedyskutowano rzeczywiście owe dwie kwestie: zagadnienie amatorstwa w sporcie i odnowienie igrzysk sportowych na wzór starożytnych olimpiad, ale podstawowym problemem było odrodzenie antycznych tradycji i to zarówno w znaczeniu sportowym, jak i społecznym.Ostre odcięcie się od profesjonalizmu w sporcie miało przesycić eliminację sportową czynnikami etycznymi bezinteresownej rywalizacji o sprawność fizyczną; jednocześnie w okresie zaostrzających się konfliktów i spięć miedzynarodowych igrzyska sportowe, grupujące w pokojowej rywalizacji zawodników różnych krajów i różnych kontynentów - podobnie jak czasach strarożytnych, kiedy mimo zwaśnienia i wojen, były manifestacją jedności wszystkich greckich plamion rozsianych po basenie Morza Śródziemnego - stanowić miały teren porozumienia, wzajemnego poznania oraz nawiązywania kontaktów i współpracy.Kongres paryski wśród dużego entuzjazmu uczestników uchwalił wznowienie tradycji igrzysk, stalił podstawowe założenia organizacyjne i programowe nowożytnych olimpiad oraz powołał komitet wykonawczy do przygotowania pierwszych igrzysk, które miały być wznowione w 1896 r. w Atenach, po 1512 latach od edyktu kasacyjnego Teodozjusza Wielkiego z 393 r.Tradycja kongresów olimpijskich kontynuowana była także w latach następnych, zwoływanych dla omówienia różnych problemów olimpijskiego sportu. Na kongresie w Hawrze w 1897 r. zajmowano się np. zagadnieniami pedagogiki sportowej, a na kongresie w Lozannie w 1913 r. – psychologią sportu. Szczególne znaczenie miał kongres w Paryżu w 1906 r., na którym postanowiono wprowadzić do programu igrzysk konkursy w dziedzinie literatury i sztuki
|
Proszę czekać ładuje dane... 
